Kultura Regeneracji – cykl spacerowanych wykładów

Kultura Regeneracji
cykl spacerów wokół Wrocławskich Pól Irygacyjnych
 
10.10, 17.10, 24.10 
 
Zgłoś swój udział: dizajn@bwa.wroc.pl

Zapraszamy do udziału w wydarzeniach z cyklu Kultura Regeneracji – spacerów wokół Wrocławskich Pól Irygacyjnych, organizowanych w uzupełnieniu wystawy Pole Regeneracji w galerii Dizajn BWA Wrocław. 

Aura Wrocławskich Pól Irygacyjnych działa kojąco na emocje człowieka, jakbyś był_a w sanatorium. Zapraszamy Cię na spacery tematyczne, a także do wspólnego odkrywania historii i znaczenia tego dzikiego fragmentu miasta. Pamiętaj jednak, że gospodynią jest tu przyroda. Wsłuchaj się w ich brzmienie, mów półszeptem i staraj się zostawiać po sobie jak najmniej śladów. Przed spacerem pobierz z galerii Dizajn BWA Wrocław mapę, która pozwoli ci lepiej zrozumieć ten łagodny krajobraz.

Kacper Kowalski, Pole regeneracji

Kiedy?
10.10, 17.10, 24.10

Gdzie?
wokół Wrocławskich Pól Irygacyjnych.
zbiórka: pętla autobusowa Świniary, PKP Wrocław Świniary

/ w galerii Dizajn BWA Wrocław

Liczba miejsc na każdy spacer jest ograniczona – zgłoś swój udział: dizajn@bwa.wroc.pl


Harmonogram spacerowanych wykładów:

10 października, niedziela W stronę projektowania allocentrycznego*
Gościni: dr Agata Szydłowska 
W programie spaceru seans zachodu słońca
zbiórka: 17:00, PKP Wrocław Świniary

→ odjazd pociągu z dworca Wrocław Główny: 16:36, zachód słońca jest tego dnia o 18:10.

 

W najbliższy spacer, który odbędzie się w niedzielę 10 października, wybierzemy się wraz z dr Agatą Szydłowską, z którą będziemy podążać „W stronę projektowania allocentrycznego” i poszukiwać odpowiedzi na pytanie o to, jak projektowanie zorientowane na współpracę międzygatunkową może pomóc nam zrozumieć potrzeby Wrocławskich Pól Irygacyjnych. 

 

O gościni:

Agata Szydłowska — kuratorka, badaczka, autorka książek. Absolwentka historii sztuki na UW, Szkoły Nauk Społecznych przy IFiS PAN, doktorka etnologii, wykłada na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie. Interesuje się społecznymi i politycznymi kontekstami dizajnu. Poprzez działania kuratorskiei refleksję humanistyczną bada projektowanie poza antropocentryzmem. 

 

*Co to jest projektowanie allocentryczne? 

Przedrostek allo- odnosi się do innego (człowieka, zwierzęcia, gatunku, bytu), do tego, który nie jest mną. Według słownikowej definicji przymiotnik allo-centryczny oznacza to, co skupione jest na innych ludziach, przeciwieństwo egocentrycznego. Paola Antonelli, kuratorka z nowojorskiego Museum of Modern Art, proponuje rozszerzenie tego pojęcia na inne gatunki. Dizajn allocentryczny byłby, według niej, alternatywą dla dizajnu antropocentrycznego. Spopularyzowane w pierwszych dekadach XXI wieku, przede wszystkim w kontekście komercyjnym, pojęcie dizajnu zorientowanego na człowieka (human-centred design) używane jest tak, jakby jakiekolwiek inne projektowanie nie stawiało w swoim centrum Homo sapiens. Tymczasem na figurze człowieka jako mierze dla wszelkiego projektowania została ufundowana cała zachodnia teoria architektury i — co za tym idzie — dizajnu. 

Słynny rysunek Leonarda da Vinci przedstawiający mężczyznę wpisanego w okrąg i kwadrat został zainspirowany piśmiennictwem rzymskiego teoretyka architektury, Witruwiusza. Dwudziestowieczną wersją człowieka witruwiańskiego jest stworzony przez Le Corbusiera Modulor — „uniwersalny” model, według którego należy projektować architekturę i jej wyposażenie. Figury te wskazują na to, że wszelkie projektowanie zawsze stawiało w centrum zainteresowania człowieka. 

Zmiana paradygmatu, zastąpienie antropocentryzmu allocentryzmem, uwzględnienie nie-ludzkichużytkowników, odbiorców i twórców może stać się platformą do nawiązania i utrzymania ludzko-nie–ludzkiej wspólnoty. 

(Źródło: M. Rosińska, A. Szydłowska, Słowniczek ZOEpolis [w:] ZOEpolis. Budując wspolnotę ludzko-nie-ludzką, wątki zaplotły: Małgorzata Growska, Monika Rosińska, Agata Szydłowska)

 


17 października, niedziela Mieszkamy na dnie oceanu powietrznego (Luftmeer), zanurzeni w wodzie o stanie lotnym.
Goście: Małgorzata Kuciewicz i Simone De Iacobis / CENTRALA Szczegóły organizacyjne opublikujemy w poniedziałek 11 października w wydarzeniu na Facebooku. 

Mieszkamy na dnie oceanu powietrznego (Luftmeer), zanurzeni w wodzie o stanie lotnym. Tak o atmosferze ziemskiej mówił Alexander von Humboldt. Gdy chcemy zrozumieć żywioły, wobec prognoz ich zaburzeń, wracamy do podstaw meteorologii, termodynamiki, do arché. Rozpoznajemy od czego zależy parność powietrza, poziom kondensacji wyzwalający lokalne pływy w tym powietrznym oceanie. Szukamy rozwiązań jak w skali miasta wytłumić prognozowane prądy turbulencyjne. Już wiemy, że najważniejsze są procesy zmian skupienia wody. Naszą uwagę przenieśliśmy więc ze statycznego „krajobrazu” (landscape) na będący w ciągłym ruchu „wodobraz” (wetscape). We Wrocławiu ważnym jego komponentem są pola irygacyjne. Z uwagi na skalę to od ich nawodnienia może zależeć mikroklimat miasta. Wyschnięte pola nie ostudzą betonu i nie zniwelują zjawiska miejskiej wyspy ciepła. Wilgotne natomiast mogą wzmacniać obieg wody i powietrza, dawać przewiewy, nasycać wiatr chłodzącą parą wodną. Pola mokre zdobyłyby największą moc przeciwstawienia się mikroklimatycznym zjawiskom gwałtownym. 

 

CENTRALA (Małgorzata Kuciewicz i Simone De Iacobis) to warszawska pracownia architektoniczno-badawcza, która zajmuje się reinterpretacjami i interwencjami przestrzennymi mającymi na celu odnowienie języka architektury. W swojej praktyce badawczej architektury badają relacje między architekturą a zjawiskami przyrodniczymi. Pojmują architekturę jako proces, biorąc pod uwagę grawitację, cyrkulację wody oraz zjawiska atmosferyczne i astronomiczne jako materiał budowlany. 

Zainteresowana pamięcią i materialnością architektury CENTRALA pobudza publiczną debatę na temat ochrony powojennego dziedzictwa architektonicznego. Czerpiąc ze spuścizny warszawskich projektantów (m.in. Zofia i Oskar Hansen, Viola i Jacek Damięcki czy Alina Scholz), przywracają zapomnianą wiedzę architektoniczną: gramatykę polskich projektów wystawienniczych z lat 50. i 60., wspólne słownictwo powojennego modernizmu czyli wykorzystanie hydrobotaniki w architekturze. 

 


24 października, niedziela
EDGELANDS
Gość: Rafał Jęczmyk 
TBA 

Niezbędnik kuracjuszki_a – zabierz ze sobą tych kilka rzeczy, aby czuć się swobodnie podczas trwania spaceru: 
• woda oraz coś ciepłego do picia
• coś do jedzenia
• płaszcz przeciwdeszczowy
• środki ochrony przeciw kleszczom i komarom
• ubranie odpowiednie do pogody i pory dnia
• latarka
• mapa i ołówek
Uprzyjemnią spacer – zabierz je, jeśli masz, ale nie są niezbędne: 
• lornetka
• sprzęt do nagrywania pejzażu dźwiękowego

 Nie pal! Ogień i żar śmiertelnie zagrażają temu otoczeniu!


Działanie jest częścią projektu Biuro Wspólnych Aspiracji. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Dofinansowano ze środków Gminy Wrocław. „Kultura Regeneracji” jest działaniem realizowanym w ramach inicjatywy Komisji Europejskiej „Nowy Europejski Bauhaus”.
...